Yağmuru özledim. "Ohh rahat rahat geçti kış" diyenleri bilmem ama ben yağmuru, karı, kışı özledim. Sanırım 8 yaşındaydım. Annemden öğrenmiştim, şeker değildim erimezdim. Çisil çisil yağarken yağmur açtırmazdı şemsiyeyi. Annemin ruhuna da rahmet yağsın, iyiki de açtırmadı bana şemsiyeyi. Ne güzel buluşmalardı onlar. Gökyüzüyle, yüzümün buluşması. Yağmur seni çok özledim. Karı da özledim ama senin yerin ayrı bilirsin. Küs gibisin bana. Geceleri ben uyurken yağmandan belli. Sessizce izlerini bırakıyorsun şehrin yüzüne, sonra buhar olup uçuyorsun adeta. Sabah uyandığımda bulutlarına aldanıyorum, "belki" diyorum. Şemsiyeye elim gidiyor, almıyorum. Yağ da buluşalım artık. Yüzüm değsin göğün yüzüne. Küresel Isınma bahanen olsun, sen yağ artık. Gürleye gürleye yağ. Sen yağ, bak bu sefer ahmak olucam söz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder