“Telefondaki babamdı, ağlıyordu. Kızımız oldu diye...” Bu sözler gelmişti kulağıma. Senin ağzından çıkmıştı. O zamanlar 14’ünde olan sen, çok çok uzaklardan gelen müjdeli telefonu böyle anlatıyordun, yıllar sonra bana. Sen olmasaydın belki de hiçbir zaman bilemeyecektim babamın ağladığını.
Adımı hiç sevmedim. Küçükken Canan ablanın adını severdim “Keşke benim adım da canan olsaydı” derdim, şimdiki evin balkon kapısına yakın yerde kağıt oynuyorduk bir gün. Küçüktüm öyle demiştim. Oysa hep bildiğim hikayede ki Servet hanım teyze vardı. “Ne vefalı, ne sadık insanmış annem babam ki koymuşlar bana o adı” diyorum şimdi. Ayrıca onlar için bir servet değerinde olduğumu da anlıyorum. Herkes erkek çocuk ister bizimkiler kız istemiş. Annemin saçlarımı bukle yapmak için parmağına doladığı zamanları hatırlıyorum. Nasıl olduğunu bilmiyorum ama hatırlıyorum.
26 bitti ve 27inci yaşıma giriyorum artık. Senin 27. yaşını hatırlıyorum evlendiğin yıldı. Ne kadar da büyüktün, hala da büyüksün ama hiç kendimde öyle bir büyüklük göremiyorum. Bukle saçlarımı kestirdim yine de kar etmedi. Çocuk kaldı bir yanım, büyümüyor bir türlü. O yılları özlüyor belki, doğum günüme günler kala yaşadığım heyecanları özlüyor.
Çadırda kaldığımız dönemlere denk gelirdi 27 temmuzlar hep, gazete kağıdına sarılı bisküvi ve meyve suları alınırdı hediye olarak. Bazen gazete kağıdından tişört çıkardı. Hep yolunu gözlerdim senin, bilirdim en güzel hediye sende. En yaldızlısından bir paketle gelirdin hep. O olmadı akşam bizi eğlenceye götürürdün. Plajda hep senle en iyi yüzülürdü, kayıkla seninle açılabilirdik. Varlığın büyük bir destekti. Berkant’tan kopya alıp ne istediğimi öğrenirdin. Sonra da Berkant bana kıllık yapar ve “ağbin sana ne aldı biliyorum” derdi. Güzel günlerdi. Hala güzel. İlk kilitli günlüğüm, ilk kuşum (limon), ilk 18 vites bisikletim, ilk gitarım. İyi ki varsın... Seni çok seviyorum canım ağbim...
Adımı hiç sevmedim. Küçükken Canan ablanın adını severdim “Keşke benim adım da canan olsaydı” derdim, şimdiki evin balkon kapısına yakın yerde kağıt oynuyorduk bir gün. Küçüktüm öyle demiştim. Oysa hep bildiğim hikayede ki Servet hanım teyze vardı. “Ne vefalı, ne sadık insanmış annem babam ki koymuşlar bana o adı” diyorum şimdi. Ayrıca onlar için bir servet değerinde olduğumu da anlıyorum. Herkes erkek çocuk ister bizimkiler kız istemiş. Annemin saçlarımı bukle yapmak için parmağına doladığı zamanları hatırlıyorum. Nasıl olduğunu bilmiyorum ama hatırlıyorum.
26 bitti ve 27inci yaşıma giriyorum artık. Senin 27. yaşını hatırlıyorum evlendiğin yıldı. Ne kadar da büyüktün, hala da büyüksün ama hiç kendimde öyle bir büyüklük göremiyorum. Bukle saçlarımı kestirdim yine de kar etmedi. Çocuk kaldı bir yanım, büyümüyor bir türlü. O yılları özlüyor belki, doğum günüme günler kala yaşadığım heyecanları özlüyor.
Çadırda kaldığımız dönemlere denk gelirdi 27 temmuzlar hep, gazete kağıdına sarılı bisküvi ve meyve suları alınırdı hediye olarak. Bazen gazete kağıdından tişört çıkardı. Hep yolunu gözlerdim senin, bilirdim en güzel hediye sende. En yaldızlısından bir paketle gelirdin hep. O olmadı akşam bizi eğlenceye götürürdün. Plajda hep senle en iyi yüzülürdü, kayıkla seninle açılabilirdik. Varlığın büyük bir destekti. Berkant’tan kopya alıp ne istediğimi öğrenirdin. Sonra da Berkant bana kıllık yapar ve “ağbin sana ne aldı biliyorum” derdi. Güzel günlerdi. Hala güzel. İlk kilitli günlüğüm, ilk kuşum (limon), ilk 18 vites bisikletim, ilk gitarım. İyi ki varsın... Seni çok seviyorum canım ağbim...
2 yorum:
Merhaba Seker.
Sık kullanılanlar bolumunde kayitlisin yillardir. Ve ara sira acar bakarim bu duygu yuklu sayfana. Seni ilk gordugumde daha tanismamisken pek bi sevmistim. Sonralari sen bana benim dogru kisiyi sevdigimi kanitladin. Yillar sonra kasim 2012 de yine pc basindayken yazini ilk gunku hevesimle okudum. O nazik gulumsemen belirdi hafizamda. Hep mutlu olarak yasamani dilerim. Ve lutfen benden once ayrilma bu dunyadan.
Sevgiler
Turhan___
Ne kadar degerli bir yorum 🙏 hep birlikte uzun sağlıklı ve nazik gülümsemelerle dolu bir ömür olsun 🙏
Yorum Gönder